У Белтэлекомаўскім інтэрнэт-”кафэ”, дзе паважныя цёткі лянотна адказваюць па тэлефоне “Алё.. �?нтырнет. Што вы хацели?” і ўпарта мармычуць не�?та на неразборлівай трасянцы дабраду�?ным і хітраватым афрыканцам і разгубленым �?ры-ланкійцам, я пісаў ліст свайму хостынг-правайдэру. Але замест яго е-мэйла у адрасны радок уставілася не�?та ін�?ае — нейкі доўгі тэкст на ангельскім. Гэта тое, �?то засталося ў “буферы абмену” ад папярэдняга наведвальніка — пэўна, аднаго з гэтых студэнтаў-нігерыйцаў, якія, пачуў�?ы рэп з праязджаючага “чорнага бумера”, пачынаюць танчыць хіп-хоп.

): One day a father of a very wealthy family took his son on a trip to the country with the firm purpose of showing his son how poor people can be. They spent a couple of days and nights on the farm of what would be considered a very poor family. On their return from their trip, the father asked his son, “How was the trip?” “It was great, Dad.” “Did you see how poor people can be?” the father asked. “Oh Yeah” said the son. “So what did you learn from the trip?” asked the father. The son answered, “I saw that we have one dog and they had four. We have a pool that reaches to the middle of our garden and they have a creek that has no end. We have imported lanterns in our garden and they have the stars at night. Our patio reaches to the front yard and they have the whole horizon.

Гэты запіс апублікаваны Monday, July 11, 2005 в 3:51 am . Катэгорыі: unsorted. Вы можаце сачыць за каментарамі пры дапамозе RSS 2.0 стужкі. Каментары і пінгі забаронены.