грамадзяне, будзьце пільнымі!
#1. хлопчык з фэсту:
гэтая істота дужа небяспечная для кіроўцаў. трапляецца на дарогах і магістралях, ?то ідуць праз лясы. выглядае як малады хлопец з заплечнікам - амаль як звычайны турыст, толькі вопратка мабыць боль? пярэстая, “фэстывальная”. а на руцэ - звычайна на правай - яркая стужка, як у наведвальніка канцэрта ці фэсту.
стаіць такі хлопчык на ўзбоччы, ды галасуе. спыніцца ма?ына - сядае, ?чыра дзякуе ды распавядае, ?то едзе з супер-цудоўнага фэсту (звыйчайна псі-транс), які быў тут у лесе (”ад дарогі пару кэмэ пе??у, там я?чэ возера класнае”), пра тое якія добрыя людзі, атмасфэра ды музыка былі. тут ён дастае з заплечніка кампакт-дыск, а мо’ і касету - і прапануе уключыць-паслухаць. (можа і я?чэ чаго прапануе - грыбоў ці “пыхнуць”). кіроўца ўключае дыск, грае энергічная рытмічная музыка і размова плыве далей, дарога і час ляцяць незаўважна.
бліжэй да гораду хлопец кажа, ?то спя?аецца на цягнік ці аўтобус - і просіць падкінуць да вакзала. ну як тут адмові?? і кіроўца, уехаў?ы ў горад, спрабуе знайсці хутчэй?ы ды карацей?ы ?лях - далей ад цэнтральных вуліц, з іх светлафорамі і коркамі.
адзін завулак, другі, “тут зрэжам, тут праскочым… не баісь, паспее? на свой цягнік!” - апанаваны азартам, кіроўца не адразу заўважае, ?то едзе зусім не туды. заблукаў. едзе і не пазнае мясцовасці - быццам усе вуліцы пераблыталіся - павярнуў?ы на скрыжаванні, заместа Савецкай трапляе? на Сацыялістычную і гэтак далей. а хлопец ня дужа сумуе ды нэрвуецца, толькі смяецца - “ды нічога, не патраплю на гэты, паеду на наступным”. разгубіцца тады вадзіла і засаромеецца - “абяцаў жа даставіць, ды не выканаў” - і заблукае канчаткова. тады ўжо хлопец кажа: “нічога, давайце я тут выйду, тут ужо блізка. дзякуй, ?то падкінулі!”. выйдзе - і няма яго, як і не было.
а кіроўца так і блукае далей па гэтых знаёмых-незнаёмых вуліцах як у сне - пакуль паліва не скончыцца, ці пакуль не звар’яцее. альбо бывае - спыніцца, стаміў?ыся блукаць, выйдзе з ма?ыны - і апынецца ў лясным гу?чары. ну гэта калі па?анцуе. часцей - вар’яцеюць.
#2. п’яны гастарбайтар:
гэты можа патрапіцца на вакзале, у залі чакання, звычайна ноччу. хтосьці з пасажыраў спіць у чаканні сваіх цягнікоў, некаторыя размаўляюць міжсобку каб не заснуць. ледзь знаходзі? куды сесці. бывае, ?то побач, альбо насупраць сядзіць падвыпіў?ы мужык з характэрна цёмным, замучаным тварам, стомленымі вачыма і з вялікай клецістай торбай, як у “чаўнакоў”. але бачна, ?то не “тарга?-тарбэ?нік”, а рабацяга - пэўна гастарбайтар, едзе з расейскай будоўлі.
сустрэў?ыся позіркам, пачынае размову, як са старым знаёмым. расказвае пра працу, ды пра жонку і дзетак, якія дома чакаюць гро?ай. і пра тое як начальства кідае і не плоціць, і як хлопец з іхнай брыгады трапіў у бетонамя?алку, як вагончык адной брыгады спалілі, каб не разлічвацца за працу - і гэтак далей.
мужык добра нападпітку, таму некаторыя словы цяжка разабраць. трапляюцца і зусім незнаёмыя - мо’ якія будаўнічыя тэрміны, а мо і словы, якіх начапляў ад калегаў з Малдовы ды Таджыкістану? чым далей - тым цяжэй разабраць, тым боль? уважліва прыслухоўвае?ся, пільна сочы? за мімікай і п’янымі ўсме?камі - каб інтуітыўна здагадацца, ?то ён там вярзе. і раптам даходзіць, ?то ўсе словы - ?ыварат-навыварат і задам наперад. па спіне дрыжыкі пабягуць. азірне?ся - і аслупянее?: людзі хутка сноўдаюць задам наперад, а гадзіннік на табло з раскладам руху адкручвае час назад. а ты і варухнуцца ня можа?.
паглядзі? на гастарбайтара - а ён смяецца трохі бяззубай усме?кай, ды вачыма блі?чыць - хітра і абсалютна цвяроза. потым устане, пахлопае цябе па плячах і знікне. і тут усё пойдзе як мае быць, у звычайным кірунку - людзі, цягнікі і гадзіннік. толькі час ня той - а на некалькі гадзінаў раней. устане? з лаўкі - а рухацца неяк нязвычна, быццам цела не тваё, незнаёмае. убачы? у люстры, ці ў вітрыне чужы твар, заместа свайго - мо бамжа, а мо’ так якога пасажыра. так і ходзі? як дурны туды-сюды па вакзале, мабыць і самога сябе напаткае? - ты не пазнае ён цябе, а будзе? прыставаць - закрычыць “міліцыя”. во як бывае, тавары? лейценант!
(”- Мда, очэнь інцерэсна ізлагаеце, гражданін… удзівіцельная історія! Ну ?то, Канаплёў, будзем афармляць гражданіна у прыёмнік-распрэдзеліцель? Хай ані там самі разбіраюцца - ?ызахренія ў пацыента ілі белая гарячка”)
#3. японскія турысты:
іх можна сустрэць дзесьці ў горадзе. пара турыстаў азіяцкай нацыянальнасці - мо’ японцы, мо’ карэйцы, а мо і якія тайцы-малайцы. бываюць пенсіённага ўзросту, бываюць маладзенькія. але абавязкова з фотаапаратамі. і усё ім цікава - круцяць галовамі, ды фоцікамі - ?чоўк-?чоўк! панно з хлебаробамі і касманаўтамі? ?чоўк! лозунг “подвигу народа жить в веках” - ?чоўк-?чоўк-?чоўк! ну як жа ж - “спыніся ймгненне, ты прыўкраснае”
падыйдуць да цябе - і на паламанай ангельскай, ці проста жэстамі, папросяць, каб сфоткаў іх ля помніка невядомага рэвалюцыянера ці з трактарам МТЗ. ну як не дапамагчы турыстам? ва ўмовах сусветнага крызісу турысты на?ай краіне дужа патрэбныя! бярэ? фоцік, наводзі? на турыстаў, весела крычы? ім “say - seeskee!”, цісне? на кнопку - і сусвет твой спыняецца.