#1. хлопчык з фэсту:
гэтая істота дужа небяспечная для кіроўцаў. трапляецца на дарогах і магістралях, што ідуць праз лясы. выглядае як малады хлопец з заплечнікам - амаль як звычайны турыст, толькі вопратка мабыць больш пярэстая, “фэстывальная”. а на руцэ - звычайна на правай - яркая стужка, як у наведвальніка канцэрта ці фэсту.
стаіць такі хлопчык на ўзбоччы, […]
amal spantanny kulturna-mastacki prajekt - sapnai/dreams
гукі музыкі на самой справе статычныя - адносна нас. знікаюць-растаюць не яны - мы. не музыка разгортваецца ў часе, а мы разгортваемся, праплываем паўз яе, кружымся па спіралі вакол нерухомага цэнтру, якім ёсць яна.
менавіта таму хочам зноў і зноў слухаць любімую музыку, “вяртацца да яе” - бо так мы спрабуем апынуцца там, дзе мы […]
Ёсць у Вільні, на паўночным беразе соннага Нярыса, статуя - жанчына, што выпускае ў неба птушак.
“Як завецца гэтая скульптурная кампазіцыя?” - спытае які-небудзь турыст. “Першыя ластаўкі” - адкажа яму хтосьці з мясцовых, чамусьці схаваўшы пры гэтым сумны позірк. І ніхто не скажа іншаземцу, што гэта сама Вясна, і што яна можа падарыць сапраўдны цуд… […]
(inspired by a recent techno / psy-trance party.)
“Participants of a rhythmic ritual can be seen as a set of signs - “human-hieroglyphs” - on a sheet of “paper” - the dancefloor. Each of them bears complex meanings and has inner sense/emotion dynamics during the course of ritual/party - but still they can be reduced to […]
my z taboj zhryźli ŭsie sucharyki-słovy.
u pustym pakiecie — kroški šmatkropjaŭ,
pałamanyja kličniki. koski. pytalniki.
ja tvaje słovy
raźbiaru na litary.
składu — što chaču
осенью бабочки
откладывают свои крылья
в долгий пластмассовый ящик,
превращаются в оранжевых гусениц -
мягких как зубная паста.
они, тесно обнявшись, сворачиваются
двойной днк-спиралью -
и ждут пока выпадут листья -
чтоб завернуться в шуршащий
тёплый “Cocoon” Bjоrk
За ракой, у лесе — паміж полем, дзе быў хутар бабулінага дзеда і дзіцячым прыютам, які спалілі немцы — ёсць адно дрэва дзіўнай пароды. Альха — не альха, асіна — не асіна, бяроза — не бяроза, ляшчына — не ляшчына.
Яно выконвае прыкладна такую ж функцыю, як слупы, на якія лепяць абвесткі “прадаю-купляю-шукаю”. Толькі абвесткі на гэтым дрэве — не для людзей.
Калі нехта мае нейкае моцнае жаданне, вялікую мару — і не можа іх здзейсніць сам, то звяртаецца па дапамогу да гэтага дрэва. Калі хто мае вялікае гора, якога хоча пазбавіцца, ці забыцца — таксама ідзе да яго.
my —
žyćcia-małaka kropli
ŭ kubku
z čornaju kavaju śmierci…