amal spantanny kulturna-mastacki prajekt - sapnai/dreams

гукі музыкі на самой справе статычныя - адносна нас. знікаюць-растаюць не яны - мы. не музыка разгортваецца ў часе, а мы разгортваемся, праплываем паўз яе, кружымся па спіралі вакол нерухомага цэнтру, якім ёсць яна.
менавіта таму хочам зноў і зноў слухаць любімую музыку, “вяртацца да яе” - бо так мы спрабуем апынуцца там, дзе мы […]

Ёсць у Вільні, на паўночным беразе соннага Нярыса, статуя - жанчына, што выпускае ў неба птушак.

“Як завецца гэтая скульптурная кампазіцыя?” - спытае які-небудзь турыст. “Першыя ластаўкі” - адкажа яму хтосьці з мясцовых, чамусьці схаваўшы пры гэтым сумны позірк. І ніхто не скажа іншаземцу, што гэта сама Вясна, і што яна можа падарыць сапраўдны цуд… […]

(inspired by a recent techno / psy-trance party.)
“Participants of a rhythmic ritual can be seen as a set of signs - “human-hieroglyphs” - on a sheet of “paper” - the dancefloor. Each of them bears complex meanings and has inner sense/emotion dynamics during the course of ritual/party - but still they can be reduced to […]

my z taboj zhryźli ŭsie sucharyki-słovy.
u pustym pakiecie — kroški šmatkropjaŭ,
pałamanyja kličniki. koski. pytalniki.

ja tvaje słovy
raźbiaru na litary.
składu — što chaču

осенью бабочки
откладывают свои крылья
в долгий пластмассовый ящик,
превращаются в оранжевых гусениц -
мягких как зубная паста.
они, тесно обнявшись, сворачиваются
двойной днк-спиралью -
и ждут пока выпадут листья -
чтоб завернуться в шуршащий
тёплый “Cocoon” Bjоrk

Jon utulna lažyć u levaj dałoni. Jon ciahnie ruku, u jakoj lažyć, da serca. Jon choča słuchać deep-minimal-techno majho serca.
Znajšoŭ na poli. Na miažy lesu. 22 Červienia. Jakaja roźnica jakoha hodu… Učora? Jakaja roźnica, kali nieba – viečnaje, nieruchomaść abłokaŭ – biełaja, śpioka – biaźlitasnaja, trava – miakkaja, vałoški – sinija, ramonki – moŭčki hladzać […]

За ракой, у лесе — паміж полем, дзе быў хутар бабулінага дзеда і дзіцячым прыютам, які спалілі немцы — ёсць адно дрэва дзіўнай пароды. Альха — не альха, асіна — не асіна, бяроза — не бяроза, ляшчына — не ляшчына.

Яно выконвае прыкладна такую ж функцыю, як слупы, на якія лепяць абвесткі “прадаю-купляю-шукаю”. Толькі абвесткі на гэтым дрэве — не для людзей.

Калі нехта мае нейкае моцнае жаданне, вялікую мару — і не можа іх здзейсніць сам, то звяртаецца па дапамогу да гэтага дрэва. Калі хто мае вялікае гора, якога хоча пазбавіцца, ці забыцца — таксама ідзе да яго.

my —
žyćcia-małaka kropli
ŭ kubku
z čornaju kavaju śmierci…

(казка для студэнтак пятага курса)

***

Вучылася адна дзяўчынка ва ўнівэрсітэце — на эканамістку. На пятым курсе, як гэта звычайна бывае, было ў іх размеркаванне. І размеркавалі дзяўчынку на адно прадпрыемства — не малое і не вялікае, не беднае і не багатае — звычайнае такое дзяржаўнае прадпрыемства.

— Tak… na čym my spynilisia ŭ minuły raz? — spytałasia ŭ šaścikłaśnikaŭ Volha Mikałajeŭna. Dzieci nia duža lubili jaje nudny pradmiet —”Čałaviek, Pryroda, Zhraja”, ale pavodzili siabie surjozna, bo maładaja strohaja nastaŭnica łajdakoŭ nie pieranosiła.

— My skončyli 27-my paragraf Kanstytucyi, spadarynia nastaŭnica! — adkazała šeravokaja vydatnica Hannačka, dačka deputata Viaskovaj Rady.

— Dziakuj, Vostraje Vuška! Nastupny paragraf zusim maleńki. Zapisvajcie: “Paragraf 28. Vybar pachavalnaha abradu.” Zapisali? Pajechali dalej:

Хто знойдзе такую кветку — набудзе чароўныя здольнасці. Семкі такога сланечніка маюць вялікую сілу і здатныя для розных магічных дзеянняў. Сырыя — дапамогуць ад любой хваробы, смажаныя — перанясуць у іншы свет. Калі нацерці цела алеям з чорнага сланечніка — станеш нябачным, магутным і зможаш імгненна патрапіць куды заўгодна.

siarod pyłu viasny — 5 chvilin asałody:
na nač u hniozdy laciać samaloty Ŭschodu —
nad zachodziačym soncam aranžavym režuć ślady —
by kańkami pa jasnabłakitnamu lodu

У сям’і аднаго ліквідатара
нарадзілася дзяўчынка Алеся —
прыгажуня белавалосая.
Толькі вочкі як гудрон чорныя.

Ды ня простая тая дзяўчыначка -
у арганізме ў яе мутацыі,
бо удзельнічаў яе татачка
у Чарнобыльскай ліквідацыі.

De te fabula narratur

Жыў-быў адзін змей. І жыў-быў адзін ястраб. Змей вельмі зайздросціў ястрабу, які лятаў высока ў небе. Зайздросціў уменню лятаць, лёгкасці, хуткасці і натуральнасці палёту. Вышыні. Вольнасці.
Зайздрасць пераўтварылася ў злосць, жаданне знішчыць таго, хто ўяўляўся змею сапраўдным уладаром прасторы. Бяссільная злосць пераўтварылася ў атруту. Замест таго каб ахоўваць жыта ад шкодных […]

Kali sosny narešcie skinuć
svaju horkuju ssochłuju skuru…
Kali nieba vyciahnie z hleby
ŭvieś śnieh, jaki jana prahłynuła
Kali ciemra da kapiejki viernie
Zorkam kožny phaton śviatła…
Kali viecier pialostki-paznohci
ŭsim ramonkam vyrvie — kab viedać
chto kaho dze j kali kachaŭ
Kali litary na staronkach,
što paźbiehli ahniu ci tlenu
składuć słovy,
jakich kožny čakaŭ…

Dzie tady budzieš ty?
Dzie tady budu ja?..
Ci sustrenucca našy atamy,
našy quarki-leptony-hadrony?
Ci składziecca […]

…. У аднаго мужыка разбалелася сэрца. Нармальны такі мужык, крэпкі — у ЖЭСе нашым працаваў майстрам. Бывала, сядзіць сабе, чытае газету, ці думае пра нешта — а яно як крутане, нібыта хто ўзяў у кулак, ды жмякае, як гліны камяк. Ці быццам нешта як заколе! Як іголкай. А то бывае — нібыта нейкая тужлівая мелодыя […]

Varańnio runy
piša na šerym śniezie —
Zimy Testament

“Žyćcio pražyć — nia pole perajści” (uschodne-słavianskaja “mudraść”)

Niapraŭda.
Zyćcio — jak žytniovaje pole.
Jdzieš praz pole: u adnoj ruce – sierp, u druhoj – kałasy.
Kožny kołas – Mahčymaść, pavarotny momant –
bifurkacyja, ad katoraj – ci tudy, ci tudy.
Zrež siarpom – skarystaj mahčymaść. Abo adchini.
Kožny kołas – u zierniach maje zarodki
inšych kałośsiaŭ – i hetak dalej.
Kiń u hlebu […]