(казка для студэнтак пятага курса)

***

Вучылася адна дзяўчынка ва ўнівэрсітэце — на эканамістку. На пятым курсе, як гэта звычайна бывае, было ў іх размеркаванне. І размеркавалі дзяўчынку на адно прадпрыемства — не малое і не вялікае, не беднае і не багатае — звычайнае такое дзяржаўнае прадпрыемства.

Неяк гартаў старонкі сайта Рады БНР. Пачытаў статут, паглядзеў на добрую ўсмешку Івонкі Сурвіллы і падумалася: уся гэтая гісторыя з купкай людзей, што ў выгнанні захоўваюць нейкую традыцыю, у (марным?) чаканні, што прыйдзе час— і яны змогуць перадаць гэтую каштоўнасць беларусам на Беларусі — усё гэта нагадвае кранальна-рамантычны сюжэт з мноства фантастычных твораў.
§4. […]